Sól
Lag og texti: Halli Reynis

Ástin mín er eins og huldukona sem heimurinn ekki sér.
Hjá henni á ég öruggt skjól.
Hún kemur með ljósið sem er á meðan er.
Einmitt þess vegna kalla ég hana Sól.

Sól, kemur á kvöldin
og kveikir ljós hjá mér.
Þegar hún fer, falla aftur tjöldin,
sem fela hana hverjum sem er.

Sól geymir í augum sínum eldinn sem er,
eins og von þegar dagurinn er nýr.
Hún bað mig um að fara í ferðalag með sér,
yfir fjöllin þar sem hjarta hennar býr.