Halli Reynis

Myrkrahöfðinginn
Lag og texti: Halli Reynis

Er hann fæddist, voru veður blíð,
líkt og varkár hugur hans sýndist alla tíð.
Hann ólst upp í firði undir fjallshlíð,
þar sem hann mótaðist og lífsþróttinn fann.
Fátæktinni kynntist hann ungur,
það ortu um það mælskar tungur.
Tilverubasl, harðindi og hungur,
hert´ann upp og breytt´onum í mann.

Að hafinu hugur hans sótti,
hugaður með afbrigðum þótti.
Þótt öldurnar trylltust þá var aldrei ótti,
ekkert honum haggaði í neyð.
Hann kunni best við sig í veri.
Varðist öldum er út hann réri,
en þegar aftur heim hann snéri,
var enginn á bakkanum sem beið.

Menn sögðu “ Hann er nægur sér sjálfur”,
aðrir “Nú er hann fullur eða hálfur”,
en hvað sem hann var, þá hvarf hann eins og álfur,
inn í sinn ósýnilega hól.
En hvað hann var að dunda sér að gera,
menn létu hann almennt vera,
sína hamingju og óhamingju bera.
Hann hlyti að eiga einhversstaðar ból.

Af krafti sótti hann hvern róður,
verk sín vann dulur og hljóður,
en þegar hann opnaði munninn var hann sagnasjóður,
um mannskepnuna og almættið.
Oft sagð’ann, “allt er gott á meðan flýtur”
“undir fótum mínum hyldýpið bítur.”
Hann var harður eins og klettur sem ölduna brýtur
það var öryggi að haf’ann sér við hlið.

Við fæðingu styrkinn fékk’ann
sem færði honum lífsbjörg, því oft var erfið brekkan,
en þegar hann fannst látinn, þá var það heima og í snöru hékk´ann
og afhjúpaði þar með sannleikann.
Fyrst veðravítin aldrei náðu að hrepp´ann
eða hafið oní gröf sína að hnepp´ann
þá var það einhver sjúkleg sálarkreppan
sem beygði þennan stóra og sterka mann.

Það er sama hver er þinn styrkur,
hversu duglegur þú ert og virkur
að þegar Bakkus heimsækir þig þá verður þú klæddur inn í myrkur
og þú missir allan takt.
Í lífi hans var eflaust komin mugga
og engin heima til að hugga
því smátt og smátt hafði verið neglt fyrir hans sálarglugga
og þar var Myrkrahöfðinginn á vakt.