Halli Reynis

Myndir
Lag og texti: Halli Reynis

Það er myrkur úti og bráðum kemur nótt,
þá vil ég ráfa hér um húsið á brakandi gólffjölum,
sem geyma söguna sem enginn lengur kann.
En fortíðin er liðin svo það skiptir ekki máli,
því núið er að líða og handan við hornið, verður sagan skrifuð
af þeim sem ég ann.
Hér í húsinu hef ég hugsanirnar mínar,
hyldjúpar fagurlitaðar hugmyndir,
um það, hvernig dögunum betur yrði eytt.
Því líf mitt er í takti gæðakapphlaupskynslóðar,
með mannorðin á raðgreiðslum, í stefnulausum farvegi þar sem allt rennur í eitt.

Það er kalt þarna úti
og því fær enginn breytt.
Inni í þessu sögufulla hruma húsi,
gerist aldrei neitt.

Það er gott að liggja hér og týna sér,
í töfrandi sýndarveruleikanum,
í framandi sögunum sem berast mér á skjánum.
Ég vil ekki missa af hátíðarþætti af strandvörðum í kvöld,
því Pamela mun klæða sílikonið leðri
og opinbera tattúið á tánum.
Þessi líkami saklausrar sveitapíu,
er eins og ósnortin íslensk náttúra
en vitnar um leið um læknvísindanna snilli.
Svo dæsi ég með milljóndollara markaðssettu,
amerísk ættuðu skyndibitaflóruna,
í útblásinni magafylli.

Það er kalt þarna úti
og því fær enginn breytt.
Inni í þessu sögufulla hruma húsi,
gerist aldrei neitt.

Eins og altaristafla hangir súrrealískt veggskraut
sem stofuprýði keypt af listamanninum sjálfum
sem þótti eitthvað merkilegri en aðrir menn.
Svo hvarf hann þessi maður, var víst settur inn á stofnun
eitthvað of hátt stemdur eftir ofát af lyfjum
og seinast þegar ég frétti, þá var hann þar enn.
Þeir sem hafa kreatívu straumana rennandi í æðum
eru gjarnan viðkvæmar, brothættar sálir,
sem fyrir aldur fram verða oft dæmdar úr leik.
Hans myndir voru engar venjulegar myndir,
friðarboðskapur til allra þjóða,
á heilögum léreftum, blandaðar af olíu og reyk

Það er kalt þarna úti
og því fær enginn breytt.
Inni í þessu sögufulla hruma húsi,
gerist aldrei neitt.

Einn nágranninn í götunni virðist vera í skotheldum málum,
með gnótt af öllum lífsins gæðum,
svo er hann meira að segja sætur.
Svo óaðfinnanlega pottþéttur á að líta ,
en færri vita af því að um helgar,
breytist þessi annars hlédrægi karakter í villidýr um nætur.
Og á mánudögum læðist hann með veggjum
og tiplar í kringum konuna með loforðalista á vörum
og faðmar hana skjálfandi höndum tveim.
Hún nýtur þess að sjá hann kvalinn þessi herfa,
sem er ekkert skárri sjálf,
miðað við öll viðhöldin sem hafa sótt hana heim.

Það er kalt þarna úti
og því fær enginn breytt.
Inni í þessu sögufulla hruma húsi,
gerist aldrei neitt.