Kristnitakan
Lag: Halli Reynis
Texti: Þorvaldur Flemming

Það var á landnámsöld eða allavega eitthvað þar um bil
Flestir slettu klaufum úr með sterkbrugguðum miði
Áttu erfitt flestir með að dýrka mannasiði
Enda sjaldan sála nokkur útsprungin með friði

Kom að því að kirkjuþjónar oní djúpan hyl
Köstuðu þeim er þurfa þótti alla leið til helja
Spilling ótt og dýrkun títt sem stórfljót áfram belja
Hræða átti úr lýðnum líftóruna eða kvelja

Taktu trú
og farðu í gegnum lífið kristinn
Taktu trú
og yndisleg bíður þín himnavistin

Á helför sinni um sveitir þessa granna sveitalíðs
Silfurmynt eða gullpening í rekkju lögðu þá
Sem þóknun fyrir það er undir belti þeirra lá
Gullið kom frá þeim er voru fyrstir til að fá

Ef guðleysingjum datt í hug að mæla þeim til stríðs
Minnt var á að ekki bara biskupsmenn þeir vóru
Heldur voru í erindum fyrir konungana stóru
Gott ef ekki allir góðum Guði tryggð þeir sóru

Taktu trú……..

Langur var af syndurum hjá Guðsmönnunum listinn
Enda ekki fyrirmynd í nokkrum þeirra að finna
Minna og minna höfðu af tíma trúnni til að sinna
Mæddust ei af sáðburði til þeirra er máttu minna

Kom að allur lýðurinn svo gott sem nú var kristinn
Ekki þurftu guðsmenn minna fyrir því að skála
Forðist því að berast út á aðra brautu hála
Annars verður ykkur víst á bálkesti að kála

Taktu trú……