Manstu eftir árunum sem enginn gat breytt.
Það eina sem við vildum var allt eða ekki neitt.
Núið var ekki til og það sem einu sinni var,
svo við einblíndum á veginn til framtíðar.

Það var allt í boði samt eitthvað svo fátt.
Alls staðar var opið í hálfa gátt.
Tíminn var hægur sem tifandi gekk,
fyrir takmarkið að komast af skólabekk

Þessi tími var góður.

Á þessum róttæka tíma ég reyndi að klífa hvern ókleyfan vegg,
röddin var dýpri og mér fór að vaxa skegg.
Allt sem átti að gerast varð að vera inn
þar erfitt að vera næstum því, en ekki alveg fullorðinn.

Fyrstu kynni mín af kynlífi, það var í stigagangi í blokk,
er hún kvaddi mig, gaf hún mér ljósan lokk,
úr hári sínu þessi stelpa sem var orðuð við marga menn.
Ég man ekki hvað hún heitir, en lokkinn á ég enn.

Þessi tími var góður.

Þessi tími var góður, þó gerðist einstaka slys,
við gerðum tilraunir með áfengi og kannabis.
Við gamalt skotbyrgi uppí Öskjuhlíð, það var fátítt að finnast þar
og flugum burtu með vængjaslætti vímunnar.

Við eltum uppi nautnirnar og nóttin var löng.
Við nærðumst á spennu því sálin var svöng
og í glasinu var andi sem eitthvað vit var í,
veraldlegar uppgötvanir, augnabliks frí.

Þessi tími var góður.

Við stunduðum rúntinn um helgar, reyndum að vera töff,
réðumst að norminu sem var aðeins blöff.
Í “agrissívum” textum, tónlistar sem var,
tískunnar og þjóðfélagsins eina svar.

Við vorum að leita og leituðum um allt.
Lofuðum lífið sem var fyrir augnablikið falt.
Er ég horfi á þig núna sé ég þjóðnýtan þegn
en því miður voru ekki allir sem sluppu í gegn.